روزنامه خراسان

نشریه‌ها

آرشیو خراسان آنلاین

از تهران 1943 تا توهم 2026

​​​​​​​

عکس مطلب «از تهران 1943 تا توهم 2026»

ترامپ دو شب قبل چندین پست با محتواهای پرزرق و برق منتشر کرد که در یکی از آن‎ها سعی در القای دوستی اش با چین و روسیه داشت. اما در پست دیگری تصویر خود، شی جین پینگ و پوتین را در کنار تصویر اجلاس تهران گذاشته و بالای آن نوشته بود: «سه قدرت 1945 و 2026».

اگر از اشتباه ترامپ در درج تاریخ نشست تهران که در سال 1943 بوده است، بگذریم، مقایسه این دو تصویر در این برهه زمانی به چند دلیل غلط است:

اولا، موقعیت هیچ کدام از سه قدرت مذکور در تصویر نشست تهران و شنژن، مشابه قدرت کنونی آن ها نیست. روزولت، رئیس جمهور آمریکا در آن زمان پس از پیروزی در جنگ جهانی در کنار همتایان روس و چینی خود نشسته بود، درحالی که رئیس جمهور آمریکا امروز نه تنها در جنگ با ایران دستاوردی نیاورده بلکه حزب متبوعش در انتخابات کنگره نیز با شکست قاطع مواجه شده و از نظر مشکلات داخلی با وضعیت اسفباری روبه روست؛ وضعیت پوتین نیز با چرچیل آن زمان قابل قیاس نیست، چرا که روسیه چندین سال است که درگیر جنگ فرسایشی با اوکراین و ناتو شده است و چین نیز همچنان با محدودیت‎هایی در تبدیل ظرفیت های خود به نفوذ فراگیر جهانی روبه روست و شاید بیش از تک بعدی به نظر می رسد.

ثانیا، نقش ایران در تصویر منتشرشده توسط ترامپ نادیده گرفته شده است. پهلوی دوم در زمان برگزاری نشست تهران، توسط سه قدرت دنیا نادیده گرفته شد و حتی به آن بی محلی شد، اما به اذعان اکثر کارشناسان، یکی از غایبان بزرگ میز نشست شنژن، جمهوری اسلامی ایران است. ایران امروز ارتباطات راهبردی زیادی با چین و روسیه دارد و   به یک بازیگر تاثیرگذار در محاسبات آمریکا و متحدانش تبدیل شده است.

ثالثا، تصویر منتشرشده توسط ترامپ، این واقعیت را نادیده گرفته است که دوران تصمیم گیری قدرت ها در اتاق بسته و به دور از نقش سایر کشورهای جهان به اتمام رسیده است. جدا از ایران که در تحولات جهانی امروز نقش برجسته ای دارد، قدرت های دیگر مدعی هستند که نظام تک قطبی در جهان به پایان رسیده است، به طوری که صدراعظم آلمان پس از نشست شنژن اعلام کرد قالب یالتا نمی‌تواند صلح به‌ارمغان بیاورد و اروپا اجازه نخواهد داد سرنوشتش مانند آن زمان تعیین شود.نکته پایانی از قیاس مع‌الفارق ترامپ از تصویر مربوط به نشست تهران و شنژن، به عملیات روانی او و تلاش برای نوعی فضاسازی سیاسی و شناختی در افکار عمومی مربوط می شود. به نظر می رسد ترامپ سعی دارد نقش و جایگاه راهبردی ایران را در ذهن مردم خدشه دار کند و ظرفیت چین و روسیه به عنوان متحدان و حامیان ایران را در افکار عمومی کم اثر جلوه دهد.