روزنامه خراسان

نشریه‌ها

آرشیو خراسان آنلاین

من همیشه گمشده دارم

همزمان با سالروز رحلت حضرت ام البنین(س) و روز بزرگداشت مادران و همسران شهدا، مهمان خانه مادر شهید مفقودالاثر سیدجواد فاضلی شدیم

مادر شهید، تنها یک عنوان نیست؛ پشت آن قلبی است که سال‌ها با دلتنگی تپیده و آغوشی که همچنان در انتظار فرزند مانده است. اما حکایت مادر شهید مفقودالاثر، روایت انتظاری بی‌پایان و امیدی خاموش‌نشدنی است؛ مادری که میان خاطره آخرین دیدار و رؤیای بازگشت فرزندش زندگی می‌کند و با هزاران سؤال بی‌پاسخ روزگار می‌گذراند؛ پسرش کجاست؟ دردکشیده؟ غصه خورده؟ تنها مانده؟ مادرش را صدا زده و پاسخی نشنیده است؟ معصومه سادات رضوی یکی از هزاران مادری است که عزیزتر از جان را برای استقلال و آزادی ایران اسلامی تقدیم کرده و سال‎ها رنج را به جان خریده است. به گزارش خراسان رضوی، مادر شهید سیدجواد فاضلی سال‌هاست با چنین دلتنگی و انتظاری زندگی می‌کند. خودش می‌گوید: «من چطور مادری هستم که نمی‎دانم مزار فرزندم کجاست؟» هنوز هم با شنیدن صدای در، به امید بازگشت جواد از خواب می‌پرد. پسری که روز رفتن ۱۴ سال داشت و حالا باید حدودا ۶۰ ساله باشد؛ اما در چشم مادر، هنوز همان نوجوانی است که شاید روزی در بزند و بگوید: «سلام مادر!»

​​

عکس مطلب «من همیشه گمشده دارم»

رفتنی که بازگشتی نداشت

وارد منزل که می‎شویم مادر شهید مفقودالاثر سیدجواد فاضلی با لبخند به استقبالمان می آید؛ برادر و خواهرانش هم هستند. حیاط را آب و جارو کرده اند. گویا این خانه همیشه منتظر مهمان است. همیشه منتظر سفرکرده ای که بازگردد. معصومه سادات رضوی به رسم همه مادرهای صبور شهدا مدام از ما تشکر و عذرخواهی می‎کند که به ما زحمت داده است. او خواهر دو شهید است و مادر شهیدی که بیش از 40 سال است چشم به راه اوست. وقتی از او می‎خواهیم از پسرش بگوید، می‎توانم لرزی که بر بدنش می‎نشیند را ببینم. بغض بر گلویش می‎نشیند و می‎گوید: «من نمی‎توانم حرف بزنم». لحظاتی به سکوت می‎گذرد، برادر شهید رو به مادر می‎گوید: «حرف بزن مادر از سید جواد بگو»؛ اشک گونه مادر شهید را می‎بوسد و بر چادرش می‎نشیند. خیالش را راحت می‎کنم هرچه در ذهن دارد و هرچه دل تنگش می‎خواهد بگوید. مادر شهید خیلی آهسته و شمرده می‌گوید: سال 60 رفت جبهه، یک بار آمد مرخصی، دوباره که رفت دیگر نیامد. تنها ۱۴سال داشت، شناسنامه اش را دستکاری کرده بود. مدرسه می‎رفت و تازه وارد حوزه علمیه شده بود. علاقه زیادی به اسلام، قرآن، نماز و رهبری داشت. در نامه هایش هم می‎نوشت؛ بعد از شهادت، همسایه ها بسیاری از نامه هایش را بردند. به او می‎گفتم آقا جانت مریض است تو خیلی جوانی نرو! جواب می‎داد: «آقاجان خوب می‎شود، علی اکبر امام حسین(ع) هم جوان بود.»

یادم هست آخرین باری که جواد عازم جبهه شد، برای بدرقه او تا راه‌آهن رفتیم. او سوار قطار شد و رفت؛ رفتنی که دیگر بازگشتی نداشت. شب عملیات من خواب دیدم جوادآقا به آسمان رفت، به همسرم گفتم آقا جواد حتما چیزیش شده! گوسفند نذر کن. فردا که رادیو را روشن کردیم، اعلام کردند والفجر مقدماتی عملیات سختی بوده و بسیاری شهید شده اند. دیگری خبری از سیدجواد نبود، چند تا از دوستانش برگشتند اما خودشان را از من پنهان می‎کردند. هر روز به راه آهن می‎رفتم و از رزمنده ها می‎پرسیدم جواد من را ندیدید؟ بعضی دل‎شان می‎سوخت و بعضی با لبخند می‎گفتند؛ می‌آید.

با امام رضا(ع) حرف می‎زدم

مادر شهید صدای ضعیفش را کمی پایین تر می‎آورد و ادامه می‎دهد: همسرم مریض بود، جلوی او گریه نمی‎کردم، می‎رفتم حرم پیش امام رضا(ع) آن‎جا گریه می‎کردم. دخترم تازه به دنیا آمده بود، هنوز بیمارستان بودم که گفتند کیفش را از قرارگاه آورده اند.

آخرین نامه اش هم داخل کیفش بود؛ وقتی رسیدم، خانه ما کربلا بود همه همسایه ها و خویشان آمده بودند. حالم بد شد و دوباره راهی بیمارستان شدم. این همه سال گذشته، همیشه با خودم می‎گویم من چطور مادری هستم که نمی‎دانم مزار فرزندم کجاست! بهشت رضا(ع) می‎روم، دو برادرم شهید هستند، پسر برادرم شهید است و من سرگردانم! بچه من کجاست؟ هربار که شهید گمنام می آورند شب تا صبح، روز تا شب من همین است؛ خدایا! جواد آقای من نیامد. دیروز به برادرش می‎گفتم جوادآقا حتما با همین شهدای گمنام بوده است، پسرم می‎گوید مادر از ما DNA گرفته اند.

گمشده داشتن خیلی سخت است

اشک همدم این بانوی سادات است، بدون وقفه، آهسته و با تواضع بر صورتش می‎نشیند و او ادامه می‎دهد: این بچه خیلی شجاع بود، باایمان بود و خوش اخلاق، لبخند از صورتش گم نمی‎شد؛ هر وقت از در وارد می‎شد دستش را روی سینه می‎گذاشت و به من و پدرش سلام می‎داد. در همان سن کم، نماز شب را ترک نمی‎کرد. یکی از همسایه ها بچه اش اسیر بود، شب ها می‎رفت آن‎جا تا مادر و پدرش غصه نخورند. من برادرهایم را در معراج شهدا دیدم، ولی خیلی ناراحتم که جوادآقا را ندیدم. فقط چند بار او را در خواب دیدم. بچه اولم بود.

این بچه از روزی که زبان باز کرد تا روزی که به جبهه رفت یک دروغ نگفت، یک بار زبان به قسم باز نکرد، به مال مردم خیلی حساس بود. بهشتی بود این بچه. خیلی دوستش داشتم؛ قلبم بود. جگرم بود، بغلش می‎کردم.

مادر شهید ادامه می دهد: من همیشه گمشده دارم، گمشده داشتن خیلی سخت است! مادرشهید عکس های فرزندش را به ما نشان می‎دهد، دستخط و نامه هایش را حفظ کرده اند. خانم رضوی می‎گوید: در تمام نامه ها آورده؛ برای رزمندگان دعا کنید. احوال تک تک برادر و خواهرهایش را می‎پرسید و می‎گفت پشت ولایت فقیه باشید. رهبر را خیلی دوست داشت. با وجود این که دلم خیلی درد دارد، ولی خدارا شکر می کنم که در راه خدا و امام حسین(ع) رفت؛

إن شاءا... با امام زمان (عج) برمی‎گردد.