روزنامه خراسان

نشریه‌ها

آرشیو خراسان آنلاین

آبی‌ها دلارها را آتش می‌زنند!

مطالبات ۶۶ هزار دلاری جوئل کوجو حالا به توافقی یک میلیون و ۲۰۰ هزار دلاری رسیده؛ غرامتی ۱۸ برابری برای استقلال!

در سال‌های گذشته، تصمیم‌های نادرست مدیران استقلال بارها هزینه‌های سنگینی روی دست این باشگاه گذاشته و هواداران هم هر بار به‌جای دیدن موفقیت تیمشان، شاهد پرونده‌های حقوقی، غرامت‌های سنگین و خروج پول از حساب باشگاه بوده‌اند. از ماجرای دو بازیکن بوسنیایی در دوران مدیرعاملی فرشید سمیعی و ریاست احمد شهریاری که بدون داشتن خروجی فنی، هزینه‌های قابل توجهی به استقلال تحمیل کردند تا پرونده منتظر محمد و محرومیت دو پنجره‌ای آبی‌ها، همگی نشان‌دهنده تکرار تصمیم‌های پرهزینه در این باشگاه بوده‌اند. اما در ادامه این روند، دوران مدیریت علی نظری جویباری و علی تاجرنیا هم با جذب بازیکنان خارجی پرهزینه و کم‌اثر مانند جنپو، نازون و کوجو همراه شد؛ تصمیم‌هایی که حالا تبعات مالی آن‌ها یکی پس از دیگری نمایان می‌شود. تازه‌ترین نمونه، توافق یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورویی با جوئل کوجو در برابر مطالبات ۶۶ هزار و ۶۰۰ یورویی اوست؛ رقمی نزدیک به ۱۸ برابر مطالبات اولیه این بازیکن. مدیران استقلال تنها کاری که در این سال‌ها کردند پول‌پاشی بی‌رویه در تیم‌داری و جذب بازیکنانی بوده که برای باشگاه حاصلی هم نداشتند. این اتفاق درحالی رخ داده که گفته می‌شود جنپو و نازون دو بازیکن دیگر آبی ها هم از استقلال شکایت کرده‌اند.

عکس مطلب «آبی‌ها دلارها را آتش می‌زنند!»

توافق ۱۸ برابری برای جلوگیری از یک شکایت؟

طبق گزارشی که خبرگزاری فارس منتشر کرده، استقلال برای جلوگیری از شکایت جوئل کوجو و پایان دادن به اختلاف مالی با این بازیکن، با پرداخت یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورو به توافق رسیده است؛ رقمی که در مقایسه با ۶۶ هزار و ۶۰۰ یورو مطالبات معوق اعلام‌شده کوجو، حدود ۱۸ برابر بیشتر است. بر اساس همین گزارش، باشگاه تاکنون ۶۰۰ هزار یورو از این مبلغ را پرداخت کرده و باید ۶۰۰ هزار یوروی دیگر را هم تسویه کند. نکته مهم این است که مبلغ یک میلیون و ۲۰۰ هزار یورو، حکم قطعی فیفا نیست، بلکه رقم توافق برای جلوگیری از طرح شکایت و خاتمه دادن به اختلاف عنوان شده است. توافقی که هرچند در دوران مدیریت مدیرعامل جدید مصطفی متدین در دستور کار قرار گرفته اما این قرارداد در دوران مدیریت نظری جویباری و تاجرنیا به ثبت رسیده است. به این ترتیب استقلال برای بستن این پرونده با پرداخت مبلغی حدود 350 میلیارد تومان موافقت کرده است؛ رقمی که شاید بهتر بود در آکادمی و ... خرج می شد تا جلوگیری از شکایتی که بعدها هم امکان پرداخت مبلغش آن هم با هزینه‌ای به مراتب پایین‌تر بود.

نازون و جنپو هم شکایت کردند

ماجرا فقط به کوجو محدود نمی‌شود. در دوره مدیریت تاجرنیا و نظری جویباری هم چند بازیکن خارجی با هزینه‌های قابل توجه و قراردادهای سنگین به استقلال آمدند که عملکرد فنی آن‌ها چندان رضایت‌بخش نبود. موسی جنپو یکی از نمونه‌های این ماجراست؛ بازیکنی که در خرداد ۱۴۰۵، پس از پرداخت نشدن مطالباتش به باشگاه اخطار داد و قرارداد خود را یک‌طرفه فسخ کرد. قرارداد فصل نخست او یک میلیون و ۱۰۰ هزار دلار، جدا از هزینه رضایت‌نامه، اعلام شده بود؛ اما حاصل حضورش در ۱۳ مسابقه و ۲۴۲ دقیقه بازی، نه گل بود و نه پاس گل. حالا گفته می‌شود این بازیکن هم شکایتی را از استقلال در فیفا به ثبت رسانده است. اما داکنز نازون بازیکنی که زمانی که قراردادش را با استقلال به ثبت رساند تست پزشکی نداده بود و بعدا مشخص شد مشکل قلبی دارد و حتی اضافه وزنش در زمین هم مشهود بود هم از استقلال شکایت کرده و بعید نیست باشگاه هزینه گزافی هم برای او بپردازد، بازیکنی که در لیگ فوتبال لیبی بازی می‌کند و معلوم نیست چطور سر از یکی از بهترین تیم‌های ایران در آورد!

​​​​​​​

عکس مطلب «آبی‌ها دلارها را آتش می‌زنند!»

بدهی‌های قدیمی همچنان روی دوش استقلال

یکی دیگر از پرسش‌های جدی درباره مدیریت استقلال، سیاست گسترش تیمداری و هزینه‌کرد در رشته‌های مختلف ورزشی است. توسعه ورزش و حضور در رشته‌های مختلف به خودی خود ایرادی ندارد، اما مسئله این جاست که آیا باشگاهی با چنین حجم از تعهدات مالی، توان پرداخت بدهی‌های گذشته و تأمین نیازهای اصلی خود را دارد؟ در شرایطی که مطالبات خانواده مرحوم منصور پورحیدری، از چهره‌های پرافتخار استقلال، همچنان پس از سال‌ها به عنوان یک بدهی قدیمی مطرح است، گسترش تیمداری و هزینه‌کردهای متعدد محل تأمل خواهد بود. شاید بهتر بود مدیران باشگاه پیش از ورود به تعهدات تازه و هزینه‌های بیشتر، ابتدا برای تسویه بدهی‌های انباشته و تعیین تکلیف مطالبات قدیمی اقدام می‌کردند. همان‌طور که این قراردادها امروز به چشم آمده که مدیرانی مثل تاجرنیا و نظری جویباری چقدر بد آن را تنظیم کرده‌اند؛ پول‌پاشی بدون برنامه و ایجاد تعهدات مالی جدید هم ممکن است امروز به چشم نیاید، اما می‌تواند سال‌ها بعد هم گریبان استقلال را بگیرد و هر دوره مدیریتی، میراثی از بدهی و پرونده‌های تازه برای مدیران بعدی باقی بگذارد.