ذبیح ا... صاحبکار
شعر اول:
من که راضی شدهام رزق مقدر شده را
نکشم ناز گدایان توانگر شده را
چه به جا مانده که در پای عزیزان ریزم؟
باغ آفت زده را؟ یا گل پرپر شده را ؟
سفله را لقمه ای از حکمت لقمان خوشتر
خار صحرا چه کند قطره گوهر شده را ؟
دل ز تکرار شب و روز گرفته است مرا
دیدهام بس که من این رنج مکرر شده را
در دیاری که هنر خوارتر از خاک ره است
بشکن این گوهر با خاک برابر شده را !
ای خوش آنان که چو خفتند ز خاطر بردند
رنج این غمکده بی در و پیکر شده را
گر تو ای عشق به رویم نگشایی در فیض
کس پناهی ندهد رانده ز هر در شده را
بسکه ناکام (سهی) زیستهام در همه عمر
قصه پنداشتهام ، کام میسر شده را
شعر دوم:
نه تنها جسم و جان فرسود، دل هم پیر شد ما را
دعای خیر مادر زود دامنگیر شد ما را
نه ذوق می ، نه در سر شوق دیدار چمن دارم
گل شاداب در پیری گِل تصویر شد ما را
نمیدانم چه رازی بود در این سفره خالی
که چشم ما نشد سیر و دل از جان سیر شد ما را
جوانی را ندانم چیست ، اما آن قدر دانم
که تا شستیم لب از شیر، مو چون شیر شد ما را
مرا بس آرزوها بود زین عمر کم و دیدم
که آخر آرزوها خواب بی تعبیر شد ما را
به روی من (سهی) شد بسته بر هر در که رو کردم
دعا یارب به نفرینی که بی تاثیر شد ما را ؟